Yaylı Çalgılar,Yaylı Çalgı Aletleri ve Özellikleri

'Müzik Türleri ve Enstrümanları' forumunda KaRDeLeN tarafından 7 Ocak 2010 tarihinde açılan konu

  1. KaRDeLeN

    KaRDeLeN Özel Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Yaylı Çalgılar,Yaylı Çalgı Aletleri ve Özellikleri


    Yaylı Çalgılar

    Keman
    Muhtemelen en tanınmış orkestra çalgısı olan keman bir yayla çalınan telli bir enstrümandır. Keman ailesinin en geniş aralıklı sesine sahip olan üyesi olan kemanın yanında bu ailenin diğer üyeleri viola çello ve kontrbasdır. Keman bir kaç ana parçadan oluşur. Ön kısım omurga boyun perdeler akort anahtarları gövde köprü kuyruk ve F- delikleri. Üst göbek veya ses tahtası olarak da anılan ön kısım genelde iyi kurutulmuş ladin arkatarafı ise akağaçtan yapılır. Keman imal edilirken ön arka kısımlar ve omurga boş bir kutu oluşturacak şekilde birleştirilir. Kuyruğa bağlanan dört tel köprünün üzerinden geçip perdelerden uzanıp akort anahtarlarına bağlanır. Anahtarla vasıtasıyla akort edilir ve elin perdelere basılması ile değişik sesler ve tonlar elde edilebilir. Müzisyen tellerin üzerinde yayı doğru açıyla sürtünce ses elde edilir. Bu yay pernambuco ’dan yapılıp 75 santim uzunluğundadır ve telleri at kılındandır. Kemanın en önemli özellikleri sahip olduğu ses aralığı ve hem lirik hem de hızlı ve parlak kullanıma elverişli olmasıdır. Kemancılar aşağıdaki teknikleri kullanarak özel sesler de elde ederler: pizzicato (telleri çekerek) tremelo (yayı hızlı hızlı telin üzernde hareket ettirmek) sul ponticello (yayı köprüye çok yakın sürterek ince bir ses elde etme) collegno (yayın teli yerine ahşap kısmını kulanarak) ve glissando (yayların üzerinde parmakları gezdirmekle çıkan ses).
    Tarihçe:
    Kemanın ilk olarak 1500 lerde İtalya da ortaya çıktığı anlaşılmaktadır. Lira da Braccio ve “fiddle” adlı iki enstrümandan türemiş olduğu sanılmaktadır. Keman yapım sanatı 17. ve 18. yy larda Antonio Stradivari Guiseppe Guarneri ve Jacob Stainer gibi ustalarla başlamıştır. O zamanki kemanların bugüne göre boyunları daha kısa perde bölgesi daha kısa ve köprüleri daha düzdü. Keman klasik eserlerde ilk kullanılmaya başlandığı zaman alt sosyal seviyede bir alet olarak görünmüştür. Ancak Claudio Monteverdi’nin Orfeo’su gibi eserler ve “24 violons du roi” gibi topluluklarla bu statüsü de yükselmeye başlamıştır. Bu tırmanma barok dönemde de Antonio Vivaldi J.S.Bach ve Georg Philip Telemann gibi bestecilerle devam etmiştir. Solo konçerto sonat ve süit gibi müzik janrlarında keman en önde giden eleman olmuştur. Ancak keman virtüözleri ilk olarak 19.yy da ortaya çıkmıştır. Giovanni Viotti Isaac Stern Mischa Elman ve Nathan Milstein David Oistrach Pinhas Zuckerman Jacha Heifeltz bu konuda ün yapmış isimlerden bazılarıdır.

    Viola
    Viola keman ailesinin 2. en geniş ses aralığındaki elemanıdır. CGD ve A notalarına yarlı 4 teli vardır. Viola için yazılan parçalar alto anahtarında yazılır. Viola’nın boyutları değişmekle beraber genelde kemandan büyük ve daha kalın sese ayarlanmıştır. Haydn ve Mozart eserlerinde Violaya yer vermişlerdir. Solo repertuarı sınırlı olmasına rağmen viola semfonilerde önemli bir yere sahiptir. Hector Berlioz Johannes Brahms ve Robert Schumann gibi besteciler eserlerinde violaya geniş yer vermişlerdir.

    Çello
    Viyolonsel olarak da bilinen çello keman ailesinin üyesi olan bir yaylı çalgıdır. Kemandakine benzeyen bir yayla çalınır. Keman şeklinde olmakla beraber daha büyüktür. Yaklaşık 1.20 m uzunlukta ve en geniş yerinde 40 cm civarında olan çello bu boyutları yüzünden oturarak çalınır. Yere dayanan bir çubuk üzerinde duran çello müzisyenin bacakları arasına alınıp bir yayla çalınır. Keman gibi dört yay sahiptir ve müzisyenin ellerinin perdeler üzerinde gezmesiyle değişik tonlar elde edilir. Bu yüzden çello’nun ses genişliği 4 oktavdan fazladır. Rostropoviç Pablo Cassals Jacquelin de Pera Misch Maisky William Lloyd Weber ünlü violonsel solistleri arasındadır.
    Tarihçe:
    Günümüze kadar da kalabilen bazı çellolar 1560 larda İtalyan imalatçı Andrea Amati tarafından yapılmışlardır. 18. yy sonlarına kadar çello ön planda olan bir enstrüman değildi ve müzikteki bas sesi vererek parçadaki boşlukları doldururdu. Ancak barok döneminde Antonia Vivaldi ve Luigi Boccherini gibi besteciler yalnızca çello için suitler yazdılar. 19.yy gelindiğinde çello için konçerto ve benzeri eserler Johannes Brahms ve Antonin Dvorak gibi isimler tarafından yazılmışlardı. 20. yy da da Sergei Prokofiev ve Dmitri Shostakovich gibi besteciler çello’nun olanaklarını keşfedip bir solo enstrüman olarak geliştirdiler.

    Yaylı Bas (Kontrbas)
    Çift bas (yaylı bas veya bas keman veya kontrbas ) olarak tanınan bu enstrüman keman ailesinin en büyük ve en pes sesleri veren üyesidir. Genelde 180 m boyunda olup 4 teli vardır. Bazılarında bir telin uzatılıp tonu tizleştiren bir düzenek vardır. Ses çıkarmak için müzisyen bir eliyle perdelerde dolaşırken diğeriyle telleri çeker veya üzerinde yay gezdirir. Bottesini bu saz için görkemli konçertolar bestelemiştir.
    Tarihçe:
    3 telli baslar 18. ve 19. yy da çok yaygındılar ve bugün de Doğu Avrupa halk müziğinde kullanılmaktadırlar. 19.yy gelene kadar bası çalmanın tek yolu dışa eğimli bir yaydı. Daha sonraları müzisyenler telleri çekmeyi ve içe dönük yayla da ses çıkartmayı keşfettiler. Baslar orkestra ve oda müziklerinde kullanılagelmiştir. Bugün de jazz ve diğer popüler müzik türlerinde önemli bir ritm aletidir. ​
     
  2. mükemmel ötesi biçşey
     
  3. sağolun çok güzel olmuş teşekkürler
     
  4. bu kadar değil ki daha fazla da var :(
     

Bu Sayfayı Paylaş